กระต่ายน้อยกับเงาจันทร์
มีนิทานปรัมปราเรื่องหนึ่ง
เกี่ยวกับกระต่ายน้อยที่หลงรักพระจันทร์
ในสมัยโบราณ
พระจันทร์ไม่ได้มีสีเหลืองอ่อนและอยู่ห่างไกลจากโลกอย่างเช่นทุกวันนี้
แต่พระจันทร์มีสีชมพูอ่อนๆและแสงของพระจันทร์ก็ช่วยบรรเทาความเหน็บหนาวในเวลาค่ำคืน
สัตว์น้อยใหญ่มักชอบมาอาบแสงจันทร์และพูดคุยกับพระจันทร์
มันเป็นช่วงเวลาของอดีตกาลที่แสนสงบสุข
มีกระต่ายน้อยตัวหนึ่ง
เธอหลงรักพระจันทร์
แต่เธอไม่กล้าแม้แต่จะเข้าไปใกล้พระจันทร์
เธอกลัวว่าพระจันทร์จะไม่ชอบเธอ
กระต่ายน้อยแอบมองพระจันทร์พูดคุยกับสัตว์อื่นๆทุกคืน ทุกคืน
เธออิจฉาสัตว์เหล่านั้นที่ได้ใกล้ชิดพระจันทร์ที่แสนสวย
อีกทั้งได้รับความอบอุ่นจากพระจันทร์
กระต่ายน้อยแอบอิจฉาในใจ
ไม่อยากให้ใครได้พูดคุยกับพระจันทร์
ไม่อยากให้ใครได้รับแสงสีชมพูอ่อนๆที่แสนจะอบอุ่นจากพระจันทร์
เธอจึงวางแผน
ในช่วงเวลาที่ดวงอาทิตย์สาดแสง
พระจันทร์ออกท่องเที่ยวไปยังดินแดนส่วนอื่นของโลก
กระต่ายน้อยออกไปบอกสัตว์น้อยใหญ่ในป่า
ว่าคืนนี้จะมีอุกกาบาตนับพัน
ตกลงมาจากฟากฟ้า
ขอให้พี่น้องสัตว์ป่าหลบภัยยังสถานที่ปลอดภัย
อย่าได้ออกมาข้างนอกในคืนนี้
ราตรีล่วงเข้ามา
ไม่มีสัตว์ใดๆเลยออกมารับแสงจันทร์ในคืนนี้
พระจันทร์แปลกใจมาก
ได้แต่เรียกหาสัตว์ต่างๆที่คุ้นเคย
แต่กลับปรากฏร่างของกระต่ายตัวเล็กๆที่ไม่คุ้นตา
“สวัสดีกระต่ายน้อย”
“สวัสดีค่ะคุณพระจันทร์”
“เธอรู้ไหมว่าสัตว์ทั้งหลายไปไหน”
“สัตว์ทั้งหลายให้ข้าเป็นตัวแทนมาบอกท่านว่าพวกเขาเบื่อท่านแล้ว ไม่ชอบท่านแล้ว”
“จริงหรือ?”
“แต่ข้ารักท่านนะ ท่านพระจันทร์ที่แสนสวยงาม ข้ารักแสงสีชมพูอ่อนๆที่แสนอบอุ่นของท่าน แม้ว่าคนอื่นๆจะไม่รักท่านก็ตาม”
“กระต่ายน้อยอย่าปลอบใจข้าเลย”
“ข้ารักท่าน ขอติดตามท่านไปได้หรือไม่”
“กระต่ายน้อย เจ้าคงไม่ได้รักข้าหรอก ข้าเป็นแค่วัตถุกลมโตที่ส่องแสงแห่งความอบอุ่นเท่านั้น ข้าไม่ได้พิเศษอะไรเลย และมาตอนนี้ สัตว์ทั้งหลายก็ไม่ต้องการข้า ไม่อยากพูดคุยกับข้าแล้ว ข้าเสียใจเหลือเกิน”
“…..แต่ข้าต้องการท่านน..”
ก่อนสิ้นเสียงของกระต่ายน้อย
พระจันทร์ที่แสนเสียใจ ที่ทุกคนทิ้งเธอไป
ค่อยๆหรี่แสงลงไป
แล้วแสงของเธอค่อยๆซีดลง ซีดลง
พร้อมกันนั้นร่างของเธอค่อยๆลอยขึ้น
หระจันทร์ไม่ทันได้ฟังแม้แต่คำรำพันของกระต่ายน้อย
เธอค่อยๆลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า
โดยมีมวลหมู่เมฆที่อยู่เบื้องบนค่อยๆโอบรับพระจันทร์เอาไว้
“ท่านพระจันทร์ ข้าขอโทษ”
แต่มันสายไปแล้วล่ะ กระต่ายน้อย
ตั้งแต่นั้นมาทุกค่ำคืน กระต่ายน้อยได้แต่นั่งริมลำธาร
เฝ้ามองเงาของตัวเองเคียงคู่พระจันทร์
เพื่อหวังว่าสักวันหนึ่ง
พระจันทร์จะกลับลงมาหาเธอ
ซักวันหนึ่ง พระจันทร์จะกลับมาอยู่ใกล้ๆเธอ
ซักวันหนึ่ง เธอจะได้รับแสงสีชมพูอ่อนๆที่แสนอบอุ่น
เธอนั่งเฝ้ามองเงาบนผืนน้ำนั้น
พร้อมกับเงาที่สะท้อนหยดน้ำตาในนัยน์ตาเธอ
นานเนิ่นนาน..
คนบางคนเกิดมาเพื่อให้เรารัก
แต่ไม่ได้เกิดมาเพื่อรักเรา
บางทีเราก็ใช้คำว่ารักเป็นข้ออ้างในการแสดงความเห็นแก่ตัว
